พูดซิว่าขอบคุณ

โดย ม. สุวรรณ ทรัพย์เจริญ

หญิงหม้ายผู้หนึ่งต้องทนทำงานหนักในโรงงานเป็นเวลานาน เพื่อเลี้ยงดูลูกเล็กๆอีกสี่คนด้วยกัน
เธอกำลังล้มป่วยและนอนรอความตายอยู่ด้วยความกังวลใจ
รอบๆเตียงที่เธอนอนอยู่นั้น นอกจากลูกๆทั้งสี่แล้ว ยังมีเพื่อนบ้านทั้งหญิงชายอยู่ห้อมล้อม คอยดูใจ
ของเธออยู่พร้อมหน้า ลูกชายคนโตของเธอพูดกับแม่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า
"คุณแม่ครับ พวกเราภูมิใจที่มีคุณแม่ที่ดี พวกเราขอบคุณที่คุณแม่ได้เลี้ยงดูพวกเรา ด้วยความเหนื่อย
ยากลำบาก จนทำให้คุณแม่ต้องล้มป่วยลง พวกเรากราบขอบคุณคุณแม่ครับ"
คุณแม่ค่อยๆเปิดตาและกล่าวกับลูกว่า "ทำไมลูกต้องรอนานขนาดนี้ที่จะกล่าวขอบใจแม่ ลูกไม่เคยพูด
คำๆนี้ให้แม่ได้ชื่นใจเลย"
พูดจบแล้ว เธอก็ค่อยๆหลับตาและหมดลมหายใจ