ศิษย์ 2 คน - บ่ายวันเดียวกันนั้นเอง ผู้ติดตามพระองค์ 2 คน คลีโอปาสและสหายของเขาได้ออกจากกรุงเยลูซาเลมมุ่งไปยังเอมมาอูส เป็นเมืองหนึ่งอยู่ห่างจากกรุงเยรูซาเลมประมาณ 7 ไมล์ ศิษย์ 2 คนของพระองค์ได้ทราบข่าวเกี่ยวกับเทวทูตที่มาปรากฎแก่หญิงเหล่านั้นและการมาเยือนของปีเตอร์และยอห์นยังอุโมงค์ที่ว่างเปล่านั้น เขาไม่ทราบการปรากฎของพระองค์ต่อมารีย์ มักดาเลน เขาเหมือนสาวกอื่น ๆ เมื่อได้ข่าวการคืนพระชนม์ของพระเยซูเจ้าเป็นครั้งแรกจากผู้หญิงเหล่านั้น ถือว่า “เป็นเรื่องเหลวใหลและพวกเขาไม่เชื่อ” (ลูกา 24.11)

ชายแปลกหน้าร่วมไปกับศิษย์ - เขาเหล่านั้นเศร้าโศรกเสียใจและสับสนในการถูกตรึงกางเขนและสิ้นพระชนม์ของเจ้านายของเขา ขณะที่เขาเดินไป เชาได้ปรึกษาถึงเหตุการณ์ที่เกิดชึ้นเมื่อสองสามวันก่อน มีชายแปลกหน้าเดินเข้ามาใกล้และเดินพูดคุยไปกับเขาทั้งสอง เป็นพระเยซูเองซึ่งเขาทั้งสองจำไม่ไได้ คุณพ่อ La Verdiere เข้าใจว่าในการที่ศิษย์ทั้งสองจำพระเยซูไม่ได้เป็นเพราะการขาดความเข้าใจ หลังจากที่พระเยซูทรงประกาศถึงการรับทรมานของพระองค์ “บุตรมนุษย์จะต้องถูกอายัดไว้ในมือมนุษย์” (ลูกา 9.44) พระเยซูตรัสว่าแต่ “คำเหล่านั้นสาวกหาได้เข้าใจไม่” (ลูกา 9.45) เขาไม่รู้จริงๆว่าพระเยซูเจ้าเป็นใคร เขามองพระองค์เสมือนประกาศกผู้ยิ่งใหญ่ผู้ซึ่งเขาหวังว่าจะสามารถปลดปล่อยอิสราเอลได้ – ไม่ใช่บุตรของพระเจ้าและพระผู้ช่วยรอดของโลก

จงอยู่กับเรา -- พระเยซูทรงตำหนิพวกเขาที่ไม่เชื่อสิ่งที่ประกาศกได้บอกเล่าที่เกี่ยวกับพระประสงค์ของพระผู้ไถ่ที่จะต้องรับทรมานก่อนพระสิริรุ่งโรจน์ - “ช่างมีหัวใจเชื่องช้าต่อคำบอกเล่าทั้งหมดของประกาศกเหลือเกิน” (ลูกา 24.25) ความเชื่อของพวกเขาถูกปลุกขึ้นมาเมื่อพระเยซูทรงอธิบายถึงพระคัมภีร์ให้พวกเขาฟัง แสดงให้เห็นว่าบรรดาประกาศกได้บอกกล่าวล่วงหน้าไว้ถึงการกลับมา ความตาย และการคืนพระชนม์ของพระองค์ไว้อย่างไร ถ้าเขารู้พระคัมภีร์จริง เขาก็ต้องเข้าใจว่าจริงๆแล้วพระเยซูเป็นใคร (ลูกา 24.19) เขาจะได้เข้าใจถึงการถูกตรึง (ลูกา 24.20) จับความสำคัญของ “วันที่ 3” ตั้งแต่ที่มีเหตุการณ์เกิดขึ้นของพระองค์ (ลูกา 24.21) และเชื่อคำประกาศที่ว่าพระเยซูทรงพระชนม์อยู่ (ลูกา 24. 22-24) ถ้าเขารู้ซึ้งถึงพระคัมภีร์ เขาต้องเชื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนภูเขา พวกเขาประทับใจกับชายแปลกหน้าผู้นี้ ขณะที่พวกเขาเดินไปจวนจะถึงจุดมุ่งหมายอยู่แล้ว พวกเขาไม่ต้องการจากพระองค์ไป จึงขอร้องพระองค์ว่า “จงอยู่กับพวกเราเถิด” (ลูกา 24.29)

จำได้ -- ระหว่างอาหารค่ำเมื่อเขาพักผ่อนอยู่ที่โต๊ะซึ่งเป็นธรรมเนียมประเพณีอยู่แล้ว พระเยซูทรงหยิบขนมปังขึ้นมา อวยพร แล้วแจกไปทั่ว บทบาทอย่างนี้มักจะสำรองไว้ให้แก่เจ้าของบ้าน การหยิบขนมปัง บิออกออกแล้วแจกให้พวกเขาเป็นการกระทำที่ไม่สุภาพอย่างปกติธรรมดา ถึงแม้พวกเขาไม่ได้ปรากฎตอนอาหารค่ำมื้อสุดท้ายก็ตาม แน่นอนเขาคงเคยเห็นพระเยซูบิขนมปังมาหลายครั้งแล้วระหว่างที่ทรงปรากฎพระองค์ตามสถานที่ต่างๆ สำหรับอาหารค่ำมื้อนี้เป็นการกระทำคล้ายกับที่พระองค์ทรงกระทำที่อาหารค่ำมื้อสุดท้าย พระองค์ทรงหยิบขนมปัง – ซึ่งเป็นกายของพระองค์ – บิออกและส่งให้แก่สาวกของพระองค์ เป็นธรรมเนียมที่พระองค์ทรงขอร้องให้บรรดาสาวกกระทำตามเพื่อระลึกถึงความตายของพระองค์

พระเยซูทรงประทานของขวัญที่มีค่ายิ่งให้แก่ศิษย์ที่เอมมาอูส และแก่ศิษย์ทุกคนในอนาคต – การสัญญาที่ทรงปรากฎเมื่อบรรดาผู้ที่ซื่อสัตย์ได้รวมกันเพื่อฉลองศีลมหาสนิท การปรากฎของพระคริสต์ที่คริสตจักรต่าง ๆ ของพระองค์มีอยู่หลายวิธี แต่แก่นที่แท้จริงแล้วอยู่ที่การปรากฎพระองค์อย่างถาวรในศีลมหาสนิท เมื่อความหวังและความฝันของเราถูกทำลาย เราเองก็สามารถพึ่งพระองค์ได้ด้วยการกลับคืนมาสู่ชีวิตเดิม เหมือนอย่างที่พระองค์ได้ทรงกระทำแก่ศิษย์ของพระองค์ที่เอมมาอูส พระเยซูรู้ล่วงหน้าถึงความต้องการของเราที่ว่า “ขอให้หยุดพักกับพวกเรา” (ลูกา 24.29) และด้วยเหตุนี้เองพระองค์จึงทรงหยุดพักกับพวกเราในศีลมหาสนิท